شوی...سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد گفت طولی نکشد تو نیز خانوش شوی

دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم 

تو روزگار بی کسی یه عمر که دربدرم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

 منو به بازی میگیره عقربه های ساعتم

برگه ی تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین برای من یه لحظه تو نفس نزن 

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن

روز غروب آفتابی را که به انتظارش نشسته ام را تماشا کنم .دلم می خواست هر روز

 نسیمی که بوی گلهای شقایق را می آورد احساس کنم اما.......

زیر پایم خالی شد

تمام آرزوهایم را برباد رفته دیدم

چیزی برای از دست داشتن ندارم

تنها روزنه امیدم

از دستم رفت

کسی که برایم آرامش به ارمغان آورد

خوب می دانم

سرنوشت اینچنین خواست

می دانستم روزی چنین اتفاقی خواهد افتاد

شاید خودم رو قول می زدم

او از آن دیگری بود

دوباره احساس تنهایی می کنم

فرسنگها فاصله

بین ماست

او می رود به سوی خوشبختی

من هم برای خنده های  او می خندم

دلم گرفته

ولی همین که او  خوشبخت است کافیست

قطره های اشک  می چکد

و من همچنان ضجه می زنم

برای شکستنم

شاید تا حال اینقدر احساس حقارت نکرده بودم

گفته بود دل نبند

اما بستم

دلبسته و وابسته شدم

حالا باید بشکنم

تا محبت او را

از دل بیرون کنم

شاید هم باید نشکنم

دوستش داشته باشم

هر چند که مرا نمی خواهد

شاید نباید به دلم نیز خیانت کنم

شاید خود خواهی می کنم

یگانه رفیق روزهای تنهایی ام دوستت دارم

شما که امروز تو مدرسه مهرهمو دیدیم که گفتم بیایی به وبلاگم تا......

برو ادامه مطلب و رمز که فامیلیت هست با فارسی وارد کن.